yke

‘Ergens in september vorig jaar, het was een donderdag herinner ik mij, stond ik naast de deur van lokaal 114 te wachten op een 4 Havo klas. Ik zou liegen als ik hier zou beweren dat ik geen spanningen en zenuwen kende op dat moment: integendeel. Enfin, toen de 27 druktemakers van klas 4 Havo allemaal een plekje hadden gevonden en (na verrassend korte tijd) hun mond dicht hadden stond ik er voor: helemaal alleen.

Ik moest iets zeggen: onvermijdelijk! Tja.., wat had ik ook alweer bedacht in die lesvoorbereiding van anderhalf uur? Ik zal u maar besparen hoe de eerste les gegaan is en wat ik daadwerkelijk gezegd heb, dat kan ik me ook niet meer herinneren, maar ik hoefde maar weinig moeite te doen om de volgende dag de
kwaliteit van mijn allereerste les te evenaren.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het de eerste tijd flink pittig is voor de klas. Maar diezelfde eerlijkheid gebied ook te zeggen dat het ontzettend leuk is voor de klas. Het is, zogezegd, een synthese tussen die twee. De ene dag geef je les, de andere dag houd je de kinderen bezig en op een derde dag verdien je gewoon je geld. Het is een kwestie van doorzetten: soms moeten de kaken even op elkaar, maar doe je dat, dan heb je een ontzettend mooie en dankbare baan.

In het kleine halfjaar dat ik nu wiskunde doceer, ben ik oprecht van mijn baan gaan houden. Deze parttime baan in het onderwijs zou zo maar kunnen betekenen dat ik in de toekomst verder wil in het onderwijs. Of dat nu het middelbaar – of het universitaire onderwijs is, maakt mij niet zoveel uit. Een ding is zeker: ik heb de charme van het onderwijs ontdekt.’